19 Mayıs 2016 Perşembe

Öğrendiklerim..



Ertuğrul um .. Canım oğlum... Pazar günü 2.yaşı doluyor... Her anne gibi ben de yeni şeyler öğrendim, her gün öğrenmeye devam ediyorum... Neler öğrenmişim bir düşünüp toplayım dedim...



Tabi ki klasik anne işleri, alt değiştirme yıkama vs.. Ama onlarda bile bir daha olsa farklı yapardım dediklerim var :)

İlk ve en önemli öğrendiğim; anneler çocuklarını çook severmiş.. ve anne olunca anneler daha çok sevilirmiş.. :)

Elbette her bebek farklı, hepsi şahsına münhasır.. Bu yazacaklarım benim gözlemlerim, Ertuğrul'un yaşattıkları..

Mesela;

 sarılık olacak diye korkup "aman ne olursa olsun aç kalmasın yeter ki" demeyip biberon vermemek lazımmış 2 günlük bebeğe.. Hemşireler kaşıkla ver diyorsa varmış bir bildikleri... ( evet belki biberon vermiş olmasam yine emmek istemeyecekti, ama bunu hiç bir zaman bilemeyeceğim ve içimde bir uhte kalacak. Ve tabi bir deneyim ve öğreti)

 bebek mıncıklanarak sevilmeliymiş. Belki her bebek değil tabi .. Ama en azından "ay canı acır,ama o daha minicik anasının kuzusu " yapmamak lazımmış..

 hayat boyu jimnastik doğumla başlıyormuş.. Kas gelişimi için çalışmalar ne kadar erken başlarsa o kadar iyiymiş..

 "ayy bu daha küçücük, oturmak istiyor ama beli incinir" dememek etrafını doldurup oturtmak lazımmış. Koyup bırakmak,uzun süre tutmak değil tabi,ama yok o yatsın daha demek saçmalıkmış..kaslarının hazırlanmasına izin vermek lazımmış..

 yüz üstü yatmak istemese ağlasa bile yüz üstünde bolca bırakmalı imiş..

 konuşkan bir anne değilse, öyle olmayı öğrenmeli imiş..

 hoplatmalı zıplatmalı havalara atmalıymış..

 bir terslik hissediyorsan çoğunlukla haklıymışsın; müdahale için beklememek lazımmış..



 Çok sevmek, hep sevmek, koşulsuz sevmek...Ne güzelmiş.. Ne yaparsa yapsın; daha önemlisi belki ne yapmazsa yapmasın sevebilmek.. Her gün adım adım geliştiğini görmek..

 Bazen diyorum ki; belki de ben oğlumun her yaptığı beceriyi daha çok aklımda tutabileyim, kıymetini bileyim kızmayım sabrı öğreneyim diye yaşanıyor bu günler.. Normalde bir çocuk pastel boyayı ağzına soksa annesi çoğunlukla kızar.. ama ben seviniyorum sonunda oğlum bir şey ağzına götürdü şükür diye.. Pek çok anne oğlu duvara çizince kızar, ben kendim götürüyorum oğlumu duvarın önüne koyup eline boya veriyorum.. Çizdiklerini gördükçe sevinip duygulanıyorum.. Evet her gün çizgileri çoğalıyor ve düzeliyor diye..

 Buradan öğrendiğim de; çocuğun kazandığı her beceri kıymetliymiş.. Bizim için sıradan olan, belki nefes alıp vermekten farksız hale gelen rutinler; ne kadar zor şeylermiş ve ne emeklerle elde ediliyormuş.

 Minik gözlerin senin gözlerine bakıp gülmesi dünyalara değişilmezmiş.. Hele ki hiç bakmayacakmış korkusu ile geçen günlerden sonra..

 Bebek de olsa bir insan olduğunu unutmamak lazımmış.. Onun da değişken ruh halleri olurmuş; tercihleri, istedikleri istemedikleri daha çook minikken başlarmış..

Ve her şeyin bir zamanı varmış... Kendi gelişim süreci neyse ne zaman hazırsa o zaman olurmuş.. Sen ne kadar üstüne düşsen acele etsen de olmuyorsa olmuyormuş.. Beklemeyi , sabretmeyi, umudu ve çabayı bırakmamak gerekiyormuş..

Daha kim bilir neler.. Şimdilik bunlar geldi aklıma.. Eklerim geldikçe.. Zaten bu yazıyı da 3 günde ancak tamamlıyorum :P :/

Bebeğinizi / çocuğunuzu hiç kimseyle kıyasalamadığınız nice mutlu zamanlarınız olsun..

Sevgiyle..

8 yorum:

  1. O kadar güzel anlatmışsın ki, bunları bence bir yerde biriktir, ileride inşallah onlar evlenince lazım olur, yaşayarak öğrendiğin çok kıymetli tecrübeler bunlar hiçbir kitapta da bulamaz. İsmiyle yaşasın, nice yıllara:))) az kalsın 19 mayıs gibi güzel bir günde doğacakmış:))
    sevgiler..

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. buradan bir yere kaybolmaz diye düşündüm ama :))

      Sil
  2. Ne güzel yazmışsınız. İnsanın gözlerinin dolmaması mümkün değil. Rabbim korusun onları, sağlık versin. Nice güzel yaşları olsun Ertuğrul'un, sağlıkla, mutlulukla.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. amin.. güzel sözleriniz ve dilekleriniz için çok teşekkür ederim.. :)

      Sil
  3. Çok duygulandım..annelik ne çok şey öğretiyor. Benim de o kadar keşkelerim var ki. Şu biberon olayını ikinci de yapmadım ama:) ki ikinci de bile keşkelerim daha az olmakla birlikte var. Ne yaparsak yapalım hep eksik hissedeceğiz. Bence bütün anneler mükemmel...sevgiyle, öpüyorum canım

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Ikinci şimdilik çok uzak bizim.eve ama olursa nasıl olacak göreceğiz bakalim : ) benden de sevgiler :)

      Sil

Bu konuda sen de bir şeyler söylemek ister misin ?